cover image of Νησάκια εντέχνως ξεχασμένα

Νησάκια εντέχνως ξεχασμένα

by Miltiadis Moschos

ebook

Sign up to save your library

With an OverDrive account, you can save your favorite libraries for at-a-glance information about availability. Find out more about OverDrive accounts.

   Not today

Ανεβαίνοντας με το Λουκή και τον χωροφύλακα τα πέτρινα σκαλιά, βλέπουμε στα 300 περίπου μέτρα από μας να ορθώνεται επιβλητικά ο φάρος. Το μονοπατάκι, μας περνάει έξω από μια σπηλιά. Παρά την φούρια που μας είχε πιάσει να πάμε γρήγορα στον φάρο, με την άκρη του ματιού μας, ξεχωρίζουμε μέσα σ' αυτήν μια σκιά. Πισωγυρίζουμε και στεκόμαστε στην είσοδο της, πολύ ήλιος έξω, σκοτάδι μέσα, και με δυσκολία ξεκαθαρίζουμε, ότι κάποιος είναι πράγματι μέσα καθιστός και κουλουριασμένος κατάχαμα... με το βλέμμα του στο πουθενά, σαν να μη μας βλέπει.
Μπαίνουμε λίγο πιο μέσα, τον πλησιάζουμε στο ένα μέτρο, τώρα βλέπουμε καλύτερα, δεν ξαφνιάζεται καθόλου, τουλάχιστον όσο ξαφνιαστήκαμε εμείς, μοιάζει να ταξιδεύει πέρα... στο πουθενά. Είναι χωμένος σ' ένα στρατιωτικό αμπέχονο, και η χούφτα του δεξιού του χεριού βαστάει χαλαρά τη λαβή ενός σουγιά.
Το πρόσωπό του τραχύ, αξύριστο για μέρες, και τα ξανθά του μαλλιά μπερδεμένα...η πρώτη μου σκέψη... τσοπάνης απ' αυτούς που έχουν τα κατσίκια τους εδώ στο ξερονήσι θα 'ναι, και έχει σταθεί να ξαποστάσει. Σ' αυτό το ξερονήσι υπάρχουν γίδια που βόσκουν ελεύθερα, αλλά οι τσοπαναραίοι δεν έμεναν μαζί τους, τ' άφηναν μόνα τους και έφευγαν. Ούτε είδαμε καμιά βάρκα εκεί που δέσαμε και εμείς. Άρα;!... από πού βρέθηκε αυτός;
Δεν μπορεί να μη μας έχει δει!... αλλά δεν αντιδρά... κουφός; ή στραβός;...κι' αυτός ο σουγιάς; βρε μήπως;...
Τον πλησιάζουμε ακόμη περισσότερο, χαμηλώνουμε να τον δούμε καλύτερα. Τώρα είμαστε στο ίδιο επίπεδο μ' αυτόν.
Γυρνάει το κεφάλι του προς εμάς.
Θεέ μου! τώρα από κοντά βλέπουμε ένα παιδικό πρόσωπο. Το μέτωπό του αυλακωμένο από ρυτίδες που κάνει κάποιος όταν σφίγγεται, τα μάτια πυρακτωμένα, από αϋπνία;... από κλάμα;...κι ένα βλέμμα που δεν θα ξεχάσω ποτέ...γεμάτο απορία, πόνο, φόβο, παραίτηση; ...όλα, να καθρεφτίζονται μέσ' τα μάτια του, πολύ... μα πολύ έντονα!
Το κοιτάζουμε σαστισμένοι... σαλεμένο;... αν όχι, τι...;

Δεν ξέρουμε ποιο είναι, ούτε και γιατί βρίσκεται εδώ, δεν περιμέναμε να βρούμε ένα παιδί μέσα σε μια σπηλιά.
Ολόκληρο το σώμα του τρέμει, σαν να το τρώει ψηλός πυρετός.
Κάτι θέλει να μας πει, προσπαθεί να μας μιλήσει, αλλά δεν βγαίνει λέξη από το στόμα του, με το που πάει να μιλήσει, κάτι σαν λυγμός του κόβει τη μιλιά, και σε κάθε αποτυχημένη προσπάθεια, τα μάτια του βουρκώνουν.
Και όταν βλέπει ότι δεν μπορεί να βγάλει λέξη, κατεβάζει το κεφάλι προς το χώμα, κοιτάει ανάμεσα στα πόδια του, κουνάει ελαφρά το κεφάλι του δεξιά-αριστερά, ανήμπορος, που δεν μπορεί να μιλήσει.
Σε κάθε αποτυχημένη προσπάθεια οι καρποί των χεριών του κάνουν μια ελαφριά περιστροφή, σαν να λέει «δεν μπορώ, τι να κάνω;», και σε κάθε τέτοια περιστροφή των καρπών του, να ξεχωρίζουμε την γυαλάδα της λάμας του σουγιά
Σαν να θέλει να μας πει να μη τον ενοχλούμε, σαν να μας λέει ξεχάστε το, αφήστε με ήσυχο, αφήστε με στην τρέλα μου, δεν μπορώ να μιλήσω!
Προσπάθησε πέντε-έξη φορές να μας μιλήσει, δεν τα καταφέρνει, και εντελώς αναπάντεχα βγάζει ένα ανατριχιαστικό κλάμα, που μας τρόμαξε. Το στήθος του τραντάζεται. Κλάμα και ουρλιαχτό μαζί, βγαίνει από το στόμα του.
Κλαίει και τραντάζεται ολόκληρος.
Έτσι που είναι κατάχαμα, ανοίγει απότομα τα χέρια του και τα τεντώνει προς εμάς. Από τη δεξιά του φούχτα, βλέπουμε την προέκταση του σουγιά.
Από ένστικτο πεταγόμαστε όρθιοι, και κάνουμε ένα βήμα πίσω.
Δεν κάνει καμιά προσπάθεια να σηκωθεί, δεν έχει το κουράγιο να σταθεί στα πόδια του, καθιστός προσπαθεί να μας πιάσει;...να μας αγκαλιάσει;....να μας καρφώσει;

Ο σουγιάς του είναι μια απειλή για μας. Αργότερα καταλάβαμε ότι ήθελε να μας αγκαλιάσει, αυτό ζήταγε το κακόμοιρο το παιδί.

* * *

Βγαίνουμε πάλι στην αυλή, πατάμε πάνω σε θρύμματα τζαμιών.

Publication Details

Publisher:
Miltiadis Moschos
Imprint:
Smashwords Edition
Publication Date:
2018

Format

  • OverDrive Read
  • Adobe EPUB eBook 174.8 KB

Miltiadis Moschos (Author)

Γεννημένος το 1954 σε μια γειτονιά του Πειραιά, απ' όπου, σαν ένας μικρός Λιμενάρχης, έβλεπα καθημερινά ό,τι έμπαινε και έβγαινε στο λιμάνι. Από βαρκούλες έως τεράστια κρουαζιερόπλοια. Τα βράχια είχαν γίνει το δεύτερο σπίτι μου όλο το καλοκαίρι, ε...

More about Miltiadis Moschos
Νησάκια εντέχνως ξεχασμένα
Copy and paste the code into your website.
New here? Learn how to read digital books for free